تبلیغات
مجله خبری سلامت - اختلال PTSD

اختلال  PTSD اختلال استرس پس از سانحه


درمان می‌تواند نشانه‌های
PTSD را ضعیف‌تر و محدودتر کند و توانایی فرد، برای مدیریت احساسات مربوط به واقعه فاجعه بار را افزایش دهد.

 

چکیده
این مطالعه با هــدف بررسـی متـون مربـوط بـه ویژگی های افراد دچار اختلال استرس پس ازحادثه(PTSD )، کاهش نشانه‌های جسمانی و احساسی، جهت بهبود عملکرد روزانه و کمک به فرد برای مقابله با وقایع آغاز کننده این اختلال و روش های بررسی شده برای کاهش اثر مشکلات موجود انجام شده است.
روش: بررسی به شکل مروری بر متون موجود و پژوهش های انجام شده در این زمینه صورت گرفت.
یافته ها: درمان این بیماری سابق بر این دشوار و حتی غیر ممکن تلقی می شد،ولی در یک دهه اخیر با پیشرفت تکنیکهای درمانی روان شناختی،درمان این بیماری ممکن شده است،به این شرط که تشخیص درست و به موقع داده شود و روش رواندرمانی مناسب مورد استفاده قرار گیرد. برخی مطالعات پیشنهاد می کنند که مداخلات زودهنگام درباره افرادی که از فاجعه ای رنج می‌برند ممکن است برخی نشانه های PTSD را کاهش دهد و یا کلا از بروز آنها جلوگیری نماید.
نتیجه گیری: نشانه‌های PTSD به ندرت به طور کامل ناپدید می‌شوند، اما درمان می‌تواند آسیب دیدگان را برای مقابله‌های موثرتری در زندگی یاری نماید. درمان می‌تواند نشانه‌های PTSD را ضعیف‌تر و محدودتر کند و توانایی فرد، برای مدیریت احساسات مربوط به واقعه فاجعه بار را افزایش دهد. تحقیقات به سمت کشف عوامل دخیل در PTSD و یافتن درمان های جدید در حال انجام است .

کلید واژه ها: اختلال استرس پس از سانحه،اختلال اضطراب اساسی،

-
مقدمه
اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) از جمله اختلالات بسیار شایع، مزمن و ناتوان کننده روانپزشکی می باشد، که بر اساس پنجمین راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی (DSM-5)، جزء مجموعه تشخیصی اختلالات تروما و وابسته به استرس می باشد که میتواند پس از مواجهه با یک رویداد آسیب زا ایجاد شده و با چهار خوشه از نشانه ها مشخص می شود:
1- مزاحمت ها،
2- اجتناب،
3- تغییرات منفی در شناخت وخلق
4- تغییرات برجسته در برانگیختگی و واکنشپذیری.
این اختلال غالبا با افسردگی اساسی، سایر اختلالات اضطرابی، اختلالات سوء مصرف مواد و با کیفیت پایین زندگی همراه می باشد(کاپلان ،هارولد و سادوک،2008).

اصطلاح  PTSD (اختلال استرس پس از سانحه) در مورد کودکان، هنگامی به کار برده می شود که آنها با حادثه ای شدیدا آسیب زا مواجه شوند و پس از آن حادثه زندگی شان به گونه ای تحت تاثیر قرار بگیرد که از نظر عملکرد تحصیلی و اجتماعی دچار افت شدید شوند (زائر رضایی،هانیه، هفته نامه سلامت،1392).

شاید تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، زمانی که حادثه آسیب زا قابل شناسایی است و برای اطرافیان نیز به اندازه کودک بار عاطفی دارد، مشکل نباشد. افرادی که در کودکی مورد سوء‌استفاده جنسی قرار گرفته اند و یا به طور مکرر در معرض موقعیت‌های تهدید آمیز بوده‌اند، در معرض خطر بیشتری در ابتلا به PTSD هستند(خدایی اردکانی و همکاران1386). تامدتی پیش برای تشخیص اختلال استرس پس از سانحه در کودکان و بزرگسالان از معیارهای یکسانی استفاده می شد. بنابراین مشکل کودکان بسیاری که واقعا متبلا به اختلال استرس پس از سانحه بودند، تشخیص داده نمی شد. کودکانی که قبل از 11سالگی آسیب دیده باشند، نسبت به کودکان بزرگ تر 3 برابر بیشتر دچار مشکلات روان شناختی می شوند(نوحی،سیما وهمکاران،1385) .

مهم ترین نشانه های اختلال استرس پس از سانحه در کودکان زودرنج شدن، به گریه افتادن و نالیدن، برگشت به رفتارهای کودکانه مثل انگشت مکیدن یا شب ادراری؛ بدرفتاری و امتناع از رفتن به مکان های خاص یا برخورد با افراد خاص؛ داشتن نشانه های جسمانی مثل تب، سردرد و تهوع بدون علت؛ ترس از تنها خوابیدن، کابوس های شبانه، وحشت شبانه و رویاهای ترسناک؛ احساس گناه و شرم و حساسیت به صداها و گوش به زنگی دائمی(صحراگرد ،مهدوی،1386).

علائم PTSD می تواند بعد از یک تاخیر چند هفته ای و یا چند ماهه شروع گردند.آنها معمولآ در طی
۶ ماه پس از حادثه ناگوار ظاهر میگردند. بسیاری از بیماران، احساس غم عمیق ، افسردگی ، اضطراب، احساس گناه و یا عصبانیت می کنند. به غیر از این احساسات قابل درک، سه نوع عمده علائم دیگرهم وجود دارند:
1- فلش بک و کابوس :
آن حادثه و صحنه دلخراش دایماً پیش چشم فرد تکرار می شود. این علامت ممکن به صورت فلش بک (تکرار حادثه در ذهن و خیال و حتی در خواب) ظاهر شود.
2- دوری گزینی و بی تفاوتی : دوباره زنده کردن خاطرات ممکن است بسیار افسرده کننده باشد بنابراین ممکن است فرد بخواهد به آنها بی توجهی کند.
3- در حالت گارد به سر بردن (On guard): فرد ممکن است همیشه در حالت آماده باش بسر ببرد، گویی که منتظر خطر می باشد. فرد نمی تواند احساس آرامش کند. احساس اضطراب دارد و به سختی به خواب فرو میرود(گلدر ،مایکل و همکاران،2002).
-
درمـــــــــــــــان
درمان این بیماری به روشهای دارو درمانی و رواندرمانی ممکن است.
رواندرمــــانی: همه انواع رواندرمانی های موثر در PTSD ، بر روی آن حادثه ناگوار که علائم را ایجاد کرده اند تمرکز می کنند نه بر روی زندگی گذشته بیمار. فرد نمی تواند آنچه را که اتفاق افتاده است تغییر دهد و یا فراموش کند اما می تواند یاد بگیرد طور دیگری درباره آن ،درباره جهان و درباره زندگی فکر کند .فردباید قادر باشد آنچه را که اتفاق افتاده است تا آنجایی که ممکن است بدون اینکه دچار وحشت و اضطراب شود به خاطر آوردوحوادث ناگواری که داشته است را به زبان آورد (کارلسون ،کارن ،2004)

ادامه مطلب

بالا